Róże białe i czerwone,
bawią się swymi kolorami.
Lilie słońcem oświetlone,
rozmawiają pięknem z nami.
Ogród się barwami mieni,
poruszając serca struny.
Cudne kwiaty naszej ziemi,
dawnych wspomnień budzą strumyk.
Kiedy człowiek jeszcze młody,
zakochany i radosny.
Na łonie cudnej przyrody,
tulił twarz do cudnej “wiosny”.
Nie wiem, czy imię w pamięci trwa,
bo mamy już swoje lata.
Pół wieku mówi: pa, pa …
a pamięć nam figle płata.
